Fascisten zijn het, die Vlamingen. Nazi’s. Altijd al geweest. In de oorlog waren ze ook al fout. Stelletje collaborateurs. En nu weigeren ze drie democratisch verkozen burgemeesters te benoemen. Alleen omdat ze franstalig zijn. En omdat ze oproepbrieven voor de verkiezingen in het Frans hebben verstuurd in gemeentes die toevallig in Vlaanderen liggen, net buiten Brussel. Terwijl de grote meerderheid er franstalig is. De laatste keer dat zoiets gebeurde was onder de Duitse bezetting.
Egoïsten zijn het. Wij hebben ze 130 jaar lang financiëel ondersteund, toen zij nog in de klei lagen te modderen en wij een wereldmacht waren. Solidariteit heet dat. En nu het bij ons wat minder gaat, en bij hun wat beter, willen ze van ons af. Gierigaards. 30% stemt voor onafhankelijkheid! Terwijl ze jarenlang federale staatssteun hebben ontvangen. Voor de haven van Antwerpen en de haven van Zeebrugge bijvoorbeeld. Onterecht. Wij hadden dat geld moeten krijgen. Wij hebben het veel meer nodig.
Nationalisten, dat zijn het. Ze laten alleen nog maar hun eigen soort mensen toe, onder het motto van “Wonen in eigen streek”. Ze willen zelfs van Brussel weer een Nederlandstalige stad maken. Dat is hun uiteindelijke doel. Daarom willen ze de splitsing van het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde. Dan zouden franstaligen in Halle en Vilvoorde op Vlaamse politici moeten stemmen. Jean-Luc Dehaene moet de komende weken met een voorstel komen. Leuk en aardig, maar het blijft een Vlaming.
Gluiperds, die franstaligen. Je geeft ze een vinger en ze nemen de hele hand. Sinds de taalwet van 1962 hebben ze in een tiental Vlaamse gemeentes, waaronder die rond Brussel, recht op diensten in hun eigen taal. Maar ze nemen het daar stilletjes aan over. We mogen hun scholen niet eens inspecteren, terwijl wij die betalen! Ze spreken geen van allen Nederlands en stemmen allemaal FDF, tot voor kort het Front des Francophones. Brussel hebben ze ook al veroverd. Dat was honderd jaar geleden een Nederlandstalige stad. Hoe zouden zij het vinden als wij met z’n allen net over de grens gingen wonen? En dan zeggen: zo, nu spreekt men hier Nederlands.
Jaloerse vlerken. Ze botvieren gewoon hun gekrenkte superioriteitsgevoel. Jarenlang hebben ze ons onderdrukt. Het Nederlands werd in 1898 pas een officiële taal. En tot lang daarna bleven zij alle hoge posities bekleden. Arme soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn gesneuveld omdat ze de orders van de commandant niet begrepen. Ze kunnen het gewoon niet hebben dat we nu ons mannetje staan.
Werkschuwe dronkelappen. De werkloosheid ligt daar bijna twee keer zo hoog. De productiviteit weer twee keer zo laag. Geen wonder dat hun economie niet vooruit te branden is. Laat staan de politiek. Incompetente zakkenvullers. En daar moeten wij voor betalen? Dat doen we al 160 jaar. Het is mooi geweest. Als ze nou eens Nederlands zouden leren. Misschien dat ze dan een baan zouden vinden. Maar nee, dat is te veel moeite. Stelletje luie parasieten zijn het.
Zucht.
Gearchiveerd onder: Europa
Dit is geen nieuws. Het is alweer meer dan een week geleden, maar sluit zo mooi aan op mijn vorige post over de apenrots in het Europees parlement. Daniël van der Stoep, europarlementslid voor de PVV, vraagt tijdens het traditionele vragenuurtje met Barroso, de president van de Europese Commissie, om opheldering over zijn declaratiegedrag.
Of dat terecht is of niet laat ik in het midden, maar let op wat er gebeurt als hij klaar is met spreken. Spoel door naar ongeveer 2min50. Martin Schultz, fractievoorzitter van de Europese socialisten en één van de oude alfa’s in het halfrond, laat zijn status gelden door vanuit beneden in de pit onverstaanbare geluiden de kant van Van der Stoep op te slingeren. De jonge uitdager, geflankeert door zijn groepsgenoten, lijkt niet onder de indruk. Dat kan je zien aan de wilde armbewegingen, die in dit soort situaties duiden op ondermijning van het traditionele gezag van de oude alfa.
Gearchiveerd onder: Europa
“Ik wil niet onbeleefd zijn”, begint Nigel Farage graag zijn interventies in het Europees Parlement, om daarna zijn toehoorder de huid vol te schelden. Zoals vorige week, toen de fractievoorzitter van de UK Independance Party gebruik maakte van zijn twee minuten spreektijd om de nog wat onwennige Herman van Rompuy, president van de Europese Raad, uit te maken voor “een bankbediende met het charisma van een natte dweil”.
Verontwaardiging alom. Geboe en gejoel vanuit het halfrond. Hoe durft-ie? Martin Schultz, fractievoorzitter van de Europese socialisten, wierp terug dat het misschien beter was als Farage op zou stappen. Jerzy Buzek, de voorzitter van het parlement, zei dat “dit soort karaktermoorden ontoelaatbaar zijn”.
Het Europees parlement lijkt wel vaker op een apenrots. Schultz kan zelf ook hard op zijn borst slaan. Zijn rivaal, de Frans-Duitse Daniel Cohn-Bendit, fractievoorzitter van de groenen en zelf bekend om zijn gevleugelde toespraken, beet hem kort geleden nog een “ta gueule!” toe, 
toen hij maar niet ophield met door hem heen te praten. Gegrift in het collectieve geheugen staat het gebulder van Berlusconi, toenmalig roulerend voorzitter van de Europese Raad, die Schultz vergeleek met een Nazi-kampcommandant.
Het is verleidelijk de verklaring te zoeken in het hoge gehalte testosteron in Brussel. Inderdaad, slechts vijfendertig procent van de parlementsleden is vrouw (in de Tweede Kamer in Den Haag is dat tweeënveertig procent). Alle fractievoorzitters zijn mannen. De voorzitter van het parlement, de president van de commissie, tweederde van zijn college, de president van de raad, álle regeringsleiders behalve Angela Merkel: de man is oververtegenwoordigd.
Maar minstens zo belangrijk zijn mediatieke motieven. In Brussel moet je hard schreeuwen voor wat aandacht in de traditionele media. Nieuwe media bieden een uitkomst. YouTube toont de alfa-mannetjes in hun natuurlijke habitat (iets wat ook Wilders lijkt te begrijpen). De tirade van Farage was een instant-hit. Drie dagen later was het filmpje al meer dan tweehonderdduizend keer bekeken. Een klassieker met meer dan tweeënhalf miljoen views is er één van zijn partijgenoot Daniel Hannan, waarin hij de Britse premier Brown in zijn hemd zet.
Van Rompuy lijkt tot nu toe een welkome uitzondering. Hij zetelt met de zogenoemde rustige vastigheid waarvoor hij zo geliefd was in België. In zijn eerste interview als EU-president vorig weekend op de Vlaamse televisie laakte hij “de verruwing van de politieke zeden”. Hij zei met “misprijzen” en “plaatsvervangende schaamte” te hebben geluisterd naar wat hij noemde “een zielige vertoning”.
Gearchiveerd onder: Europa
Toegegeven, in Den Haag was het spannend. Maar ook in Brussel verveelde men zich niet. Voor het eerst in de geschiedenis van de Europese integratie staat een lidstaat onder een de facto curatele.
“Griekenland heeft een deel van zijn soevereiniteit verloren”, aldus George Papandreou, de minister-president van het land, na de informele top van staatshoofden van de Europese Unie op 11 februari. Daar werd hij op het matje geroepen vanwege het gapende gat in de Griekse overheidsfinanciën, meer dan vier keer zo groot als dat de afspraak is. De kredietwaardigheid van het land is in gevaar en daarmee die van de hele eurozone.
George Papandreou (foto: Wikimedia)
En dat kan niet. Daarom kreeg Papandreou huiswerk mee, als van een strenge meester. Hij zal vóór de volgende bijeenkomst van ministers van financiën op 16 maart een plan moeten presenteren dat de boel moet redden. De meester was zo vriendelijk om een pakket aanbevelingen te doen. Begeleiding reist mee om toe te zien dat het huiswerk (goed) gemaakt wordt.
Maar mocht het niet naar wens zijn, dan zullen de andere eurolanden, zonder Griekenland, “vastberaden actie” ondernemen. Wat precies blijft onduidelijk. “Het is niet verstandig te spreken over zulke instrumenten, maar reken maar dat we beschikken over instrumenten, mochten die instrumenten nodig zijn”, verklaart de Luxemburgse president Jean-Claude Juncker, president van de groep van eurolanden, cryptisch als het orakel van Delphi.
Speculatie alom. Wat zijn die mysterieuze instrumenten? Wat gebeurt er als de ministers (of de markt) in maart niet overtuigd zijn? Zullen ze Griekenland koste wat kost willen redden? Duitsland lijkt daar niets van te willen weten. Maar stel, hóe dan? De Britse, eurosceptische denk-tank Open Europe zette een tiental mogelijkheden op een rij, van een directe bail-out tot het uitschrijven van gemeenschappelijke Euro-obligaties. Allen zijn illegaal of onwenselijk, volgens de makers. Zij stellen voor Griekenland maar failliet te laten gaan. Of z’n heil te laten zoeken bij het IMF.
Zullen ze Griekenland uit de eurozone gooien? Onwaarschijnlijk. Dat is juridisch bijna onmogelijk en zou de Europese solidariteit ondermijnen. De conservatieve website The Brussels Journal wijst op een catch-22: redden mag niet, overboord gooien mag ook niet. Hun oplossing: de noordelijke landen moeten zelf opstappen en een eigen eurozone creëren zonder de ongedisciplineerde PIGS (Portugal, Italië, Griekenland en Spanje).
Arme Papandreou. Hij regeert nog geen half jaar. De rampzalige staat van de schatkist is nauwelijks zijn verantwoordelijkheid te noemen. Joseph Stiglitz benadrukt dat we eerder blij moeten zijn met iemand die, anders dan zijn voorgangers, open kaart speelt en de feiten niet probeert te verdoezelen. Hij vindt alle speculatie voorbarig en maant Europa tot begrip. “Europe should be coming to the assistance of this kind of leader, not making his life more difficult.”
Wat kost een Kalasjnikov? Een journaliste van de Waalse krant La Derniere Heure ging vorige week op onderzoek uit in Brussel. Daar duikt het beruchte machinegeweer steeds vaker op. Ze vroeg rond in de traditionele probleemwijken ten westen van het centrum. Binnen zes uur had ze er één in handen. Tweeduizend euro. “Maar in Charleroi of in Luik zijn ze goedkoper”, vertelt een tussenpersoon. “Daar zijn ze zeshonderd als je per dozijn koopt.”
Voor de politie is de maat vol. Twee agenten werden kort geleden geraakt door het oorlogswapen, dat kogelvrije vesten doorboort. Ze eisen meer middelen en een hardere aanpak van de criminaliteit in de stad. Die floreert in de wijken wier namen inmiddels synoniem zijn met onveiligheid. Drugs- en wapenhandelaars zouden er hun zaken doen. Ze zouden de werkloze jongeren ophitsen de straten onveilig te maken, om zo een de facto straffeloosheid te creëren. De rellen van eind vorig jaar zijn niet vergeten. Men sprak van Parijse toestanden. Eind vorige maand sloot een hogeschool er de deuren van haar dependance omdat studenten stelselmatig werden overvallen.
Er moet dus iets gebeuren, zo veel is duidelijk. Maar wat? Daarover verschilt men van mening, zoals wel vaker het geval in België. De Vlamingen pleiten eensgezind voor nultolerantie, alles bestraffen en snel een beetje. Te vaak moet de politie machteloos toezien hoe een messentrekkende tasjesdief weer vrij komt vanwege plaatsgebrek bij justitie. De Franstaligen nuanceren de boel. Media berichten minder vaak en minder dringend over het geweld in de hoofdstad. Burgemeester Freddy Thielemans (van de gemeente Brussel-Stad) noemde één van de schietincidenten een fait divers. Met andere woorden: niet overdrijven, de situatie is niet erger dan in elke andere grote stad.
Veel Vlamingen pleiten ook voor een institutionele reorganisatie. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, één van de drie Belgische gewesten, bestaat uit negentien gemeenten, elk met een eigen burgemeester, die weer zijn gegroepeerd in zes politiezones. Die versplintering zou een grootstedelijke aanpak in de weg staan. Zo zou één Kalasjnikov-getroffen agent niet hebben geweten dat hij gewapende bankovervallers achtervolgde. Nonsens, zeggen de Franstaligen. Het is juist goed om dicht bij de burger te staan. Wat we nodig hebben is meer geld en bevoegdheid.
Beide kampen beschuldigen elkaar van wat hier communautarisme wordt genoemd, een bestuurlijke kwestie verheffen (of verlagen) tot een staatkundig- en dus een Vlaams-Waals- belangenconflict. De Vlamingen wijzen naar de Brusselse burgemeesters, allen Franstalig, die hun eilandje niet zouden willen afstaan. De Franstaligen wijzen terug en roepen opportunisme. Die Vlamingen misbruiken de commotie om hun greep op de stad te versterken.
Nultolerantie is sinds een week een feit in de wijk Kuregem van de Brusselse gemeente Anderlecht. De bedenkers zullen hun inspiratie wel ergens hebben opgedaan.
Gearchiveerd onder: België
Hier kunnen die Hollandse calvinisten nog een puntje aan zuigen. De federale minister van Pensioenen Michel Daerden zorgt voor lolligheid door- na een bezoek aan de bar van het parlement- de Belgische Senaat toe te spreken. De krant De Standaard eist zijn ontslag: “De vraag of de joligheid van de minister was ingegeven door alcoholdampen, is nauwelijks nog relevant. Want als dat niet het geval is, dan zijn onze pensioenen de speelbal van een man die in een permanente staat van beneveling verkeert.”
Je zou er bijna om kunnen lachen. Ware het niet dat een milieuramp helemaal niet grappig is en ware het niet dat het vooral zo pijnlijk is te zien hoe de ambtenaren van het ene Belgische gewest hun (anderstalige) collega’s van het andere gewest letterlijk niet weten te bereiken. Dan zou je er bijna om kunnen lachen.
Toen op 21 december meer dan een ton restafval de rivier de Dender instroomde vanwege een lek bij een chemiebedrijf in het Waalse Ath, twintig kilometer stroomopwaarts vanaf de grens met Vlaanderen, sloegen de verantwoordelijken alarm. Hun Vlaamse broeders moesten verwittigd worden, en wel subiet!
Een fax werd verstuurd- maar nooit ontvangen. Vlaams minister voor Milieu Joke Schauvliege vernam het nieuws via de pers. Waarom? Waalse ambtenaren zouden niet naar de speciale (en dure) 0900-nummers kunnen bellen en daardoor ook niet naar de zone Gent, net over de grens, waar de telefoonnummers met 09 beginnen. “Volledige onzin”, zegt Waals minister Philippe Henry. Hij houdt het op een ordinaire stroomstoring.
Het was het tweede geval van intercommunautaire non-communicatie in korte tijd. Eerder die maand deed zich een beangstigend vergelijkbare situatie voor. Toen legde de uitbater van een zuiveringsinstallatie aan de rivier de Zenne in Brussel zijn machine stil, waardoor de poep en plas van een miljoen Brusselaars direct richting Schelde dreef. Dit keer gewoonweg geen alarm.
De millieuministers van de drie gewesten beloven beterschap. Ze komen eind deze maand bijeen om zich te buigen over een meer efficiënte communicatie. Schauvliege hoopt alvast dat het in de toekomst ook per e-mail of mobiele telefoon zal kunnen. Dat zou wat zijn.
Gearchiveerd onder: Brussel
Epoxy - Paul Cuvelier
Strips zijn niet voor kinderen. In ieder geval niet in België. Daar is het een ware kunstvorm, ook wel ‘de negende kunst’ (wat zijn de eerste acht?). Sterker nog, sommige strips zijn alleen voor volwassenen. Vroeger lagen ze verstopt onder de toonbank. Maar in de jaren zestig staat een aantal (mannelijke) kunstenaars op die vooral schaars geklede heldinnen bizarre avonturen laten beleven. De expositie Sexties in het Paleis voor de Schone Kunsten in Brussel toont werken van de Italiaan Guido Crepax (‘de meester van de intellectuele erotiek’), de Fransman Jean-Claude Forest, en de Belgen Paul Cuvelier en Guy Peellaert. Die laatste creëerde onder andere de stoere motorrijdster Pravda, waarvan hij ook een animatiefilm maakte.
En zo kwam het dat ik door de stad liep met Barry Madlener, fractievoorzitter van de PVV in het Europees Parlement. Onze missie: het vinden van een werkende pinautomaat in Brussel.
Het cafédebat met Thijs Berman, zijn ambtsgenoot van de PvdA, was weinig inhoudelijk geweest. Het toegestroomde Eurobrussel was bij voorbaat op de hand van Berman. Of eerder, vooral níet op de hand van Madlener. Nette heren met scheiding en das zetten hun voorkeur kracht bij met enthousiast gejoel bij ieder semi-punt dat gemaakt werd. ‘Schande!’, riep er één, toen Madlener het woord nam, en keek trots om zich heen. Het kluitje Madlener-supporters durfde niet van zich te laten horen, zo leek het.
Thijs en Barry zeiden Thijs en Barry tegen elkaar. Toch had Thijs getwijfeld Barry de hand te schudden omdat Barry Thijs eerder had uitgemaakt voor landverrader. Hij zou de Nederlandse belangen niet voorop stellen. Barry’s Nederlandse vlaggetje moest het publiek eraan herinneren dat hij dat wel doet.
Het was stereotiep. Berman liet graag merken dat hij wist waarover hij sprak en putte zich uit in volzinnen en jargon. Madlener sprak duidelijke taal met een sluimerend Rotterdams accent dat vooral naar boven kwam als hij het meende. Als afronding werden de heren gevraagd elkaar een wijze raad te geven. Een smeekbede voor liefde en begrip van Berman: ‘Accepteer toch eens dat er mensen bestaan met een ander geloof’. Madlener: ‘Wees toch eens duidelijk, ik begrijp geen reet van wat je zegt.’
We lopen elkaar tegen het lijf, op zoek naar geld. Ik ken de weg en we lopen een eindje op. We praten over het debat. ‘Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk over de inhoud te praten’, verzucht Barry. ‘Maar het wordt me niet makkelijk gemaakt.’ Hij heeft het over de demonisering die zijn leider Geert ook ervaart. De eerste automaat weigert -op naar de volgende.
De partij is niet ondemocratisch, vindt Barry. ‘Het is echt niet zo dat als Geert iets wil dat het dan gebeurt. We beslissen met elkaar.’ Hij is het voor 90% eens met zijn partijleider. Ik niet en het wordt een leuke discussie. Hij vindt mij naïef. Ik vind hem een doemdenker en op de korte termijn gericht. Ook de tweede automaat weigert -we lopen verder.
Barry vindt de islam een ideologie, geen religie. Hij vreest dat de islam altijd zijn eigen wetten zal willen opleggen. Een gematigde islam á la CDA? ‘Tja, wellicht, ooit.’ We eindigen op het Grand Place bij een automaat die werkt. Missie geslaagd.
Gearchiveerd onder: Vlaanderen
Aanrader. Vanavond in het televisieprogramma Koppen op de Vlaamse zender één: de Vlaamse, extreem-rechtse koepelorganisatie N-SA laat zich filmen tijdens een bijeenkomst. Onder luid gebulder schreeuwen de verschillende doemdenkers hun boodschap. ‘We vechten voor een Europa van het witte ras!’ Niet schrikken. Of toch wel.
