Brusseleir


Wijze woorden over Griekenland – uit 1976
18/06/2012, 4:53 pm
Filed under: Europa

Het volgende komt uit een document (pdf) van januari 1976 met de titel: “Commission opinion on the Greek request for membership.”

View this document on Scribd

“The Commission recommends that a clear affirmative reply be given … and that negotiations … should accordingly be opened.”

“The Commission notes however that the Greek application for membership at present time raises certain problems for both Greece and the Community.”

“In particular, the Commission considers that in view of the size of the structural changes in the Greek economy that will be required, it would seem desirable to envisage a period of time before the obligations of membership … are undertaken.”

“What is needed is a substantial economic programme to enable Greece to accelerate the necessary structural reforms.”

“The Greek economy at its present stage of development contains a number of structural features … which limits its ability to combine homogeneously with the economies of the present Member States.”

“So long as Greece is not a full member, it will be more easy to deal with the kind of difficulties that might arise from the necessary structural changes.”

“Structural changes are necessary for which the Community will have to bear a considerable share of the cost.”

“It is impossible at this stage to estimate the transfer of resources which will need to take place.”

Het was de eerste en sindsdien enige keer dat de mening van de commissie in de wind zou worden geslagen, als het ging om een aanvraag tot lidmaatschap.

De ministers van buitenlandse zaken van de toenmalige negen lidstaten van de Europese Unie, waaronder PvdA-er Max van der Stoel, kwamen in februari bijeen en bezegelden de aanvraag – zonder overgangsperiode, zoals de commissie had gewild.

De toenmalige premier van Griekenland, Konstantinos Karamanlis (oprichter van New Democracy, de winnaar van de verkiezingen vorige zondag), zei naar verluidt dat het besluit getuigde van internationaal vertrouwen in zijn land.

Zijn “minister van coordinatie”, Panayotis Papaligouras, verklaarde bij de openingsceremonie van de onderhandelingen in juli dat zijn land “zich zal toeleggen, met alle mogelijke middelen, op de samenhang van onze tien landen.”

Van der Stoel, in de zetel van het EEG voorzitterschap destijds, zei dat de nieuwe samenwerking een gouden toekomst tegemoet zou gaan.

“All too often the prospects for the future outlined by our predecessors have suffered the consequences of unforeseeable circumstances,” vertelde hij zijn Griekse collega. “In the present case, however, we have a design for the future which has stood the test of time.”

Advertenties


ACTA update: piraat slaat (vals) alarm
23/05/2012, 1:43 pm
Filed under: Europa

De tegenstanders van het anti-piraterijverdrag blijven het maar herhalen: het is verre van dood.

Christian Engström, fractieleider van de Zweedse Piratenpartij – de original pirates en de enige in het Europees Parlement – ziet alarm in een vandaag in Straatsburg aangenomen verslag over het handelstekort met China.

Het is een pak wensen en aanbevelingen aan de commissie en de raad van in totaal 40 artikelen. Een daarvan, artikel 15, heeft het ook over Acta.

“Het Europees Parlement … betreurt dat China niet heeft deelgenomen aan de onderhandelingen over de internationale overeenkomst ter bestrijding van namaak (ACTA).”

Het feit dat de zin over Acta in een aparte stemming is goedgekeurd vindt Engström “a very alarming signal that there may in fact be a majority to say yes to ACTA in the European Parliament.”

De kop van zijn blogpost: “EU Parliament Majority Expresses Support for ACTA”

Ik begrijp dat niet helemaal. Het betreuren van de niet-deelname van China is toch geen impliciete verklaring van steun aan het verdrag?

Anti-Acta MEP Marietje Schaake (D66) twittert: “Dont think its necessary to be alarmed. [There] can be tons of reasons, even if you wholeheartedly believe its bad China didnt participate not same as pro #ACTA”

We zullen zien. Volgende week zijn er stemmingen in EP comité’s die daarmee hun meningen vormen over het verfoeide handelsverdrag. Plenaire stemming is pas in juli.

Wordt vervolgd.

 



Arme Daniel
19/03/2012, 5:35 pm
Filed under: Radio

Ik liep vorige maand een dagje mee met Daniel van der Stoep, oud-PVV-er in het Europees Parlement. Het werd een dramatisch dagje.

(in De Groene Amsterdammer)

Straatsburg – Toen Daniel van der Stoep op een regenachtige woensdagochtend in februari zijn kantoor binnenliep in het Europees Parlement in Straatsburg, blaakte hij van zelfvertrouwen.

Daniel van der Stoep blijft helemaal alleen in het Europees Parlement

De oud-PVV-er droeg een hoed en een lange overjas en had een stevige handdruk en een ferme pas. Zijn blonde haar was kortgeknipt, een verbetering ten opzichte van de slijke mat van vroeger.

“Eerst even koffie en een sigaret,” verklaarde hij, en liep zijn kantoor weer uit, richting de bar bestemd voor Europarlementariërs.

De dag ervoor had hij zich voorgesteld aan de leden van Europa van Vrijheid en Democratie, de Europese fractie van onder meer onze eigen SGP, geleid door Nigel Farage van de UK Independence Party, berucht om zijn bevlogen toespraken en roze overhemden.

Vandaag zou Van der Stoep te horen krijgen of hij en zijn nieuwe partij – ‘die onvoorwaardelijk uit de eurozone en de Europese Unie wil stappen’ – zich zouden mogen aansluiten. Iets wat hij vurig hoopte.

“Ik heb maandenlang in onzekerheid geleefd”, zei hij na de koffie en sigaret. “Ik zou echt ontzettend blij zijn als die groep me zou accepteren.”

Van der Stoep, 31 jaar oud, was vorige zomer opgestapt nadat hij dronken achter het stuur had gezeten. Er waren geen slachtoffers, behalve zijn politieke loopbaan.

Maar hij kreeg een tweede kans toen Nederland in december een extra zetel kreeg, als gevolg van het nieuwe Lissabon-verdrag. Van der Stoep wilde graag weer bij de PVV, maar de PVV wilde Van der Stoep niet meer.

En zo kwam het dat hij zijn telefoon geen moment uit het oog verloor, hopende op nieuws van een nieuwe politieke familie.

“Ik ben wel positief”, zei hij, na nog meer koffie en nog meer sigaretten. “Er bestaat altijd nog een kans dat het eventueel niet doorgaat, maar…” Hij durfde de zin niet af te maken, zo leek het. “Het is afwachten.”

Even later, in zijn kantoor, had hij nog steeds niks gehoord. Het was bijna tijd om naar beneden te gaan, naar de plenaire zaal om te stemmen, samen met alle andere europarlementariërs. “Daar móet ik het wel horen”, zei hij.

Hij pakte zijn sigaretten en liep de deur uit, de lift in, de lift uit, de gang door, de brug over, langs zijn oud-collega’s van de PVV – zonder ze te groeten – de zaal in.

“I’m really, really sorry.” Het was Nigel Farage, zijn held, die hem het slechte nieuws bracht.

De SGP had hem gevetoot, zei Van der Stoep, die meteen even naar buiten was gelopen. En dat terwijl het die partij was geweest die hem had uitgenodigd om zich voor te stellen. “Ik begrijp er niks van. Nodig me dan ook niet uit!”

De tranen stonden hem bijna in de ogen. “Dit spel, man. Ik ben er even helemaal klaar mee.”

(De SGP weigert commentaar.)



De Vlaamse tirannie!
08/06/2011, 7:07 pm
Filed under: België, Brussel

Het jaar 1932:

“De Vlaamse tirannie!

“Verzet u tegen de Vlaamse overheersing en schrijft u in bij het verbond tegen de vervlaamsing van Brussel.”

Of deze:

“De verovering van Brussel”

“Brusselaars! De derde etappe van de knechting van Brussel aan het Vlaamse imperialisme is begonnen.”

 

 

 

 



Oerbier, nat en straf
23/02/2011, 12:21 pm
Filed under: Breuklijnberichten

Het was één van mijn eerste dagen in Brussel dat ik kennis maakte met bier. Niet van dat bruisende slootwater waarmee de ‘Ollanders de wereld veroverden, maar bier. Écht bier. Bier zoals bier bedoeld is. Bier met de hand gemaakt, bier uit houten vaten, bier van bloed, zweet en tranen.

Ik had de hele dag staan verven in mijn nieuwe flatje in Sint-Gillis, een immigrantenbuurt in het zuidoosten van de stad, en ik had dorst. Zin in een pint. De buurt was mij nog onbekend, maar die ochtend was ik een café gepasseerd waar ik ooit een zondagmiddag had gezeten met mijn toenmalige vriendin, bij wie ik logeerde. Er stonden houten kisten met strips in de vensterbanken en ze hadden lekker bier wist ik nog.

“Monsieur”, begon de barman toen ik hem zei wat ik wilde drinken, duidelijk teleurgesteld in mijn gebrek aan beschaving, “een biertje bestellen is hier als een brood bestellen bij de bakker.” Het duurde even voordat ik het doorhad. Dat doe je toch ook? Maar in Brussel is het ene brood het andere niet. Laat staan het ene bier. En in café Moeder Lambic al helemaal niet want daar, zo begreep ik later, schenken ze louter en alleen ambachtelijk bier. “Oerbier”, zo stond te lezen op een geel, lichtgevend reclamebord aan de muur, “nat en straf.”

Ik stotterde wat en na een iets te lang en onbegripvol oogcontact zei ik: “doe dan maar een Duvel.” Het was het eerste Belgische bier dat me te binnen schoot. De barman trok weg als door een kwelling getroffen en ik denk nog steeds dat ik zijn linkermondhoek heb zien trillen. “Dat hebben we niet”, proestte hij uit en wees me met gestrekte arm op het krijtbord met de bieren op tap.

De bovenste leek mij wel geschikt. Guldenberg: twee euro zeventig, achtenhalf procent alcohol, van brouwerij De Ranke uit Wevelgem, een dorpje dichtbij Kortrijk ergens in de provincie West-Vlaanderen, blond en een beetje bitter. Lekker. De barman herpakte zich en bleek niet de beroerdste. Hij wist ervan en vertelde enthousiast. Die bitterzoete smaak, vertelde hij, komt van een speciaal soort hop en van de toevoeging van kandijsuiker. En Duvel! Duvel is industriebier. Het is beursgenoteerd, notabene. En daarmee was alles gezegd.



Ajax-hooligans in Brussel
18/02/2011, 5:30 pm
Filed under: Brussel

Soms, heel soms, heb ik heimwee naar Amsterdam. En soms niet. Soms heb ik het tegenovergestelde van heimwee. Zoals gisteravond.

Ik zat op het terras met mijn goede vriend Paul Teule en een welverdiende pint na een lange dag in het café achter de computer. We zaten bij ons buurtcafé Maison du Peuple aan het rommelige marktplein van Sint-Gillis dat geflankeerd is door een kerk, van waarachter de zon zich voor de laatste keer laat zien op een vroege avond in februari. Het was mijn tweede terrasje van het jaar.

“FOK OUWE, JIJ BENT GEENEENS EEN JOOD!”, brieste een opgefokte tiener tegen een van zijn minstens zo opgefokte maten toen die opeens voorbij denderden, alle drie met zo’n overdreven kordate stap van iemand die belangrijk en te laat is. Nederlanders. In het buitenland. Aan de speed. Vlak voor een Europa League wedstrijd van Anderlecht tegen Ajax.

Het Sint-Gillis Voorplein op een beter moment.

Waar kwam dat opeens vandaan? We zaten nog wat beduusd te kijken naar het groepje vuilbekkende landgenoten toen ze werden teruggeroepen door een vierde, die zojuist de metro had verlaten. Plots waren het er tien, vijftien, twintig. Allemaal even opgefokt. En er was duidelijk iets gaande.

Onenigheid. Ze begonnen wat te springen en te schreeuwen en te duwen onderling. Alsof ze op het Leidseplein stonden na een nederlaag tegen Feyenoord. Ze hadden geen enkel benul van de mensen die er, tot voor kort, rustig in de schemering het einde van de dag zaten te vieren. Paul en ik schoven een tafeltje naar achter. Een van de dolgedraaide tieners greep mijn lege glas en keilde het naar de overkant. Een ander pakte de stoel waar ik eerder nog op zat en smeet het dezelfde kant op.

Het zag er niet uit. Zelfs voor een vechtpartij. Helden op sokken. Ze zwaaiden maar wat rond met hun armen en trapten elkaar met de binnenkant van de voet, zoals je doet voor een pass over tien meter. Het was veel geschreeuw en borstgeklop. “PLEITE! PLEITE!”, schuimbekte er een in een moment van opmerkelijke bedachtzaamheid toen hij begreep dat de politie inmiddels wel gebeld zou zijn. Een paar laatste verwensingen en ze dropen af, het ongedierte.

De volgende pintjes bestelde ik maar in het Frans.



Een humanitaire ramp, waiting to happen
25/11/2010, 5:19 pm
Filed under: België, Brussel

Een zestigtal Roma-families uit Kosovo slapen sinds een maand of twee op het Noordstation in Brussel. Omdat de reguliere asielopvang overvol is. En ze zijn niet alleen. Geschat wordt dat er zo’n 6000 asielzoekers in heel België op straat leven. En er komen meer aan. Ondertussen wordt het winter…

Klik hier of op de foto voor een audio/foto slideshow van een interview met Yasim, een 16-jarige asielzoeker uit Kosovo–die niet op de foto wilde–en foto’s ter plekke (alle foto’s zijn (c) van Jorden van der Ven):

 

Foto (c) Jorden van der Ven