Brusseleir


Arme Papandreou
22/02/2010, 1:36 am
Filed under: Europa

Toegegeven, in Den Haag was het spannend. Maar ook in Brussel verveelde men zich niet. Voor het eerst in de geschiedenis van de Europese integratie staat een lidstaat onder een de facto curatele.

“Griekenland heeft een deel van zijn soevereiniteit verloren”, aldus George Papandreou, de minister-president van het land, na de informele top van staatshoofden van de Europese Unie op 11 februari. Daar werd hij op het matje geroepen vanwege het gapende gat in de Griekse overheidsfinanciën, meer dan vier keer zo groot als dat de afspraak is. De kredietwaardigheid van het land is in gevaar en daarmee die van de hele eurozone.

George Papandreou (foto: Wikimedia)

En dat kan niet. Daarom kreeg Papandreou huiswerk mee, als van een strenge meester. Hij zal vóór de volgende bijeenkomst van ministers van financiën op 16 maart een plan moeten presenteren dat de boel moet redden. De meester was zo vriendelijk om een pakket aanbevelingen te doen. Begeleiding reist mee om toe te zien dat het huiswerk (goed) gemaakt wordt.

Maar mocht het niet naar wens zijn, dan zullen de andere eurolanden, zonder Griekenland, “vastberaden actie” ondernemen. Wat precies blijft onduidelijk. “Het is niet verstandig te spreken over zulke instrumenten, maar reken maar dat we beschikken over instrumenten, mochten die instrumenten nodig zijn”, verklaart de Luxemburgse president Jean-Claude Juncker, president van de groep van eurolanden, cryptisch als het orakel van Delphi.

Speculatie alom. Wat zijn die mysterieuze instrumenten? Wat gebeurt er als de ministers (of de markt) in maart niet overtuigd zijn? Zullen ze Griekenland koste wat kost willen redden? Duitsland lijkt daar niets van te willen weten. Maar stel, hóe dan? De Britse, eurosceptische denk-tank Open Europe zette een tiental mogelijkheden op een rij, van een directe bail-out tot het uitschrijven van gemeenschappelijke Euro-obligaties. Allen zijn illegaal of onwenselijk, volgens de makers. Zij stellen voor Griekenland maar failliet te laten gaan. Of z’n heil te laten zoeken bij het IMF.

Zullen ze Griekenland uit de eurozone gooien? Onwaarschijnlijk. Dat is juridisch bijna onmogelijk en zou de Europese solidariteit ondermijnen. De conservatieve website The Brussels Journal wijst op een catch-22: redden mag niet, overboord gooien mag ook niet. Hun oplossing: de noordelijke landen moeten zelf opstappen en een eigen eurozone creëren zonder de ongedisciplineerde PIGS (Portugal, Italië, Griekenland en Spanje).

Arme Papandreou. Hij regeert nog geen half jaar. De rampzalige staat van de schatkist is nauwelijks zijn verantwoordelijkheid te noemen. Joseph Stiglitz benadrukt dat we eerder blij moeten zijn met iemand die, anders dan zijn voorgangers, open kaart speelt en de feiten niet probeert te verdoezelen. Hij vindt alle speculatie voorbarig en maant Europa tot begrip. “Europe should be coming to the assistance of this kind of leader, not making his life more difficult.”

Advertenties


Nultolerantie
11/02/2010, 11:33 am
Filed under: België, Brussel, Vlaanderen, Wallonië

Wat kost een Kalasjnikov? Een journaliste van de Waalse krant La Derniere Heure ging vorige week op onderzoek uit in Brussel. Daar duikt het beruchte machinegeweer steeds vaker op. Ze vroeg rond in de traditionele probleemwijken ten westen van het centrum. Binnen zes uur had ze er één in handen. Tweeduizend euro. “Maar in Charleroi of in Luik zijn ze goedkoper”, vertelt een tussenpersoon. “Daar zijn ze zeshonderd als je per dozijn koopt.”

Voor de politie is de maat vol. Twee agenten werden kort geleden geraakt door het oorlogswapen, dat kogelvrije vesten doorboort. Ze eisen meer middelen en een hardere aanpak van de criminaliteit in de stad. Die floreert in de wijken wier namen inmiddels synoniem zijn met onveiligheid. Drugs- en wapenhandelaars zouden er hun zaken doen. Ze zouden de werkloze jongeren ophitsen de straten onveilig te maken, om zo een de facto straffeloosheid te creëren. De rellen van eind vorig jaar zijn niet vergeten. Men sprak van Parijse toestanden. Eind vorige maand sloot een hogeschool er de deuren van haar dependance omdat studenten stelselmatig werden overvallen.

Er moet dus iets gebeuren, zo veel is duidelijk. Maar wat? Daarover verschilt men van mening, zoals wel vaker het geval in België. De Vlamingen pleiten eensgezind voor nultolerantie, alles bestraffen en snel een beetje. Te vaak moet de politie machteloos toezien hoe een messentrekkende tasjesdief weer vrij komt vanwege plaatsgebrek bij justitie. De Franstaligen nuanceren de boel. Media berichten minder vaak en minder dringend over het geweld in de hoofdstad. Burgemeester Freddy Thielemans (van de gemeente Brussel-Stad) noemde één van de schietincidenten een fait divers. Met andere woorden: niet overdrijven, de situatie is niet erger dan in elke andere grote stad.

Veel Vlamingen pleiten ook voor een institutionele reorganisatie. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, één van de drie Belgische gewesten, bestaat uit negentien gemeenten, elk met een eigen burgemeester, die weer zijn gegroepeerd in zes politiezones. Die versplintering zou een grootstedelijke aanpak in de weg staan. Zo zou één Kalasjnikov-getroffen agent niet hebben geweten dat hij gewapende bankovervallers achtervolgde. Nonsens, zeggen de Franstaligen. Het is juist goed om dicht bij de burger te staan. Wat we nodig hebben is meer geld en bevoegdheid.

Beide kampen beschuldigen elkaar van wat hier communautarisme wordt genoemd, een bestuurlijke kwestie verheffen (of verlagen) tot een staatkundig- en dus een Vlaams-Waals- belangenconflict. De Vlamingen wijzen naar de Brusselse burgemeesters, allen Franstalig, die hun eilandje niet zouden willen afstaan. De Franstaligen wijzen terug en roepen opportunisme. Die Vlamingen misbruiken de commotie om hun greep op de stad te versterken.

Nultolerantie is sinds een week een feit in de wijk Kuregem van de Brusselse gemeente Anderlecht. De bedenkers zullen hun inspiratie wel ergens hebben opgedaan.