Brusseleir


Nultolerantie
11/02/2010, 11:33 am
Filed under: België, Brussel, Vlaanderen, Wallonië

Wat kost een Kalasjnikov? Een journaliste van de Waalse krant La Derniere Heure ging vorige week op onderzoek uit in Brussel. Daar duikt het beruchte machinegeweer steeds vaker op. Ze vroeg rond in de traditionele probleemwijken ten westen van het centrum. Binnen zes uur had ze er één in handen. Tweeduizend euro. “Maar in Charleroi of in Luik zijn ze goedkoper”, vertelt een tussenpersoon. “Daar zijn ze zeshonderd als je per dozijn koopt.”

Voor de politie is de maat vol. Twee agenten werden kort geleden geraakt door het oorlogswapen, dat kogelvrije vesten doorboort. Ze eisen meer middelen en een hardere aanpak van de criminaliteit in de stad. Die floreert in de wijken wier namen inmiddels synoniem zijn met onveiligheid. Drugs- en wapenhandelaars zouden er hun zaken doen. Ze zouden de werkloze jongeren ophitsen de straten onveilig te maken, om zo een de facto straffeloosheid te creëren. De rellen van eind vorig jaar zijn niet vergeten. Men sprak van Parijse toestanden. Eind vorige maand sloot een hogeschool er de deuren van haar dependance omdat studenten stelselmatig werden overvallen.

Er moet dus iets gebeuren, zo veel is duidelijk. Maar wat? Daarover verschilt men van mening, zoals wel vaker het geval in België. De Vlamingen pleiten eensgezind voor nultolerantie, alles bestraffen en snel een beetje. Te vaak moet de politie machteloos toezien hoe een messentrekkende tasjesdief weer vrij komt vanwege plaatsgebrek bij justitie. De Franstaligen nuanceren de boel. Media berichten minder vaak en minder dringend over het geweld in de hoofdstad. Burgemeester Freddy Thielemans (van de gemeente Brussel-Stad) noemde één van de schietincidenten een fait divers. Met andere woorden: niet overdrijven, de situatie is niet erger dan in elke andere grote stad.

Veel Vlamingen pleiten ook voor een institutionele reorganisatie. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, één van de drie Belgische gewesten, bestaat uit negentien gemeenten, elk met een eigen burgemeester, die weer zijn gegroepeerd in zes politiezones. Die versplintering zou een grootstedelijke aanpak in de weg staan. Zo zou één Kalasjnikov-getroffen agent niet hebben geweten dat hij gewapende bankovervallers achtervolgde. Nonsens, zeggen de Franstaligen. Het is juist goed om dicht bij de burger te staan. Wat we nodig hebben is meer geld en bevoegdheid.

Beide kampen beschuldigen elkaar van wat hier communautarisme wordt genoemd, een bestuurlijke kwestie verheffen (of verlagen) tot een staatkundig- en dus een Vlaams-Waals- belangenconflict. De Vlamingen wijzen naar de Brusselse burgemeesters, allen Franstalig, die hun eilandje niet zouden willen afstaan. De Franstaligen wijzen terug en roepen opportunisme. Die Vlamingen misbruiken de commotie om hun greep op de stad te versterken.

Nultolerantie is sinds een week een feit in de wijk Kuregem van de Brusselse gemeente Anderlecht. De bedenkers zullen hun inspiratie wel ergens hebben opgedaan.


Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers op de volgende wijze: