Brusseleir


Niets is onmogelijk
16/06/2010, 3:03 pm
Filed under: België, Vlaanderen, Wallonië

Bart de Wever staat bekend om veel dingen. Zijn vadsige lijf, zijn kurkdroge, cynische humor, zijn vlijmscherpe debatteren, zijn uitgebreide algemene kennis, of zijn voorliefde voor de oude Romeinen. “Nil volentibus arduum”, sprak hij de uitzinnige menigte toe, in de feestzaal in Brussel op de verkiezingsavond van zijn Nieuw-Vlaamse Alliantie vorige zondag. “N-VA staat vandaag voor nil volentibus arduum: voor hen die willen is niets onmogelijk.”

De N-VA behaalde een monsterscore. Negen jaar geleden verrezen vanuit de brokstukken van de oude Volksunie; drie jaar geleden nog niet levensvatbaar; en nu de grootste partij van Vlaanderen, ja zelfs van België, met bijna dertig procent van de stemmen.

De one-liner lijkt op die van Wilders, die zich na de verkiezingen in Nederland ook het onmogelijke toeëigende. Maar daar eindigt de vergelijking. De salonfähige separatisten van de N-VA zijn niet xenofoob, niet anti-Islam, niet anti-Europa, niet onbeschoft, en economisch niet linkser dan D66. Ze willen op geen enkele manier vergeleken worden met het Vlaams Belang.

Sterker, hun nationalisme is eerder van het softe soort. “Humanitair nationalisme” noemen ze het zelf: “de eigen culturele identiteit beschermen” door middel van inburgering, maar ook “het anders-zijn van mensen en groepen tolereren en ten volle aanvaarden”. “Discriminatie”, zo verklaart het partijmanifest, “mag niet onbestraft blijven.”

Fascisten zijn het al evenmin. Integendeel, het zijn verklaarde pacifisten. “Vlaanderen dient zich toe te leggen op conflictpreventie, eerder dan op defensie”, leest het manifest verder. “Het moet wereldwijd actief opkomen voor de rechten van de mens en het voortouw nemen in de geweldloze strijd voor de emancipatie van alle verdrukte volkeren.”

En soms zijn het gewoon grijze-wollen-sokken-dragers: ze willen naast bodem-, lucht- en waterverontreiniging ook licht-, geur- en geluidshinder aanpakken; kinderopvang en leerplichtonderwijs moeten gratis zijn; en “niet enkel de economische kost van goederen moet in de prijs verrekend worden, maar ook de sociale, ecologische, culturele en maatschappelijke kost”.

Skinheads liepen er dan ook niet rond. Behalve het leger opdringerige journalisten leken het allemaal beschaafde mensen. Onderzoek van de VRT toonde dat de nieuwe N-VA stemmers overal vandaan komen, zelfs van de groenen. Ook jongeren blijken aangetrokken. De kijkers van de muziekzender MTV hadden de Wever vorige week nog uitgeroepen tot “coolste politicus van Vlaanderen”.

Wat nu? Een separatist als premier? Dat gaat zelfs de Wever te ver. Hij gebruikt het liever als ruilmateriaal in de onderhandelingen met de Parti Socialiste, die zijn hegemonie in Wallonië meer dan verstevigde. Het is hun leider, Elio di Rupo, die de nieuwe premier van België wordt. Hij is homo, zoon van Italiaanse immigranten en Franstalig. En ook dat leek nog niet zo lang geleden onmogelijk.

Advertenties


RADIO: België is dood, leve België
18/05/2010, 2:08 pm
Filed under: België, Brussel, Radio, Vlaanderen, Wallonië

Het is weer eens crisis in België. 13 juni zijn er vervroegde verkiezingen en de Vlaamse separatisten doen het goed in de peilingen. De Nieuw-Vlaamse Alliantie van de populaire politicus Bart de Wever zou volgens een recente peiling de grootste worden. Reden voor de échte Belgen om zich te laten horen, zondag 16 mei in Brussel, waar een manifestatie plaats vond voor de eenheid van het land.

Een radioreportage over egoïsten, fascisten, Belgicisten en waarom Brusseleirs kiekevretters zijn.



Voor wie België wil begrijpen
25/04/2010, 6:41 pm
Filed under: België, Brussel, Vlaanderen, Wallonië

Een uitstekende stoomcursus in de ondoordringbare jungle van de Belgische twisten. Van ARTE TV, in het Frans.



Gluiperds en fascisten
04/04/2010, 4:41 pm
Filed under: België, Brussel, Vlaanderen, Wallonië

Fascisten zijn het, die Vlamingen. Nazi’s. Altijd al geweest. In de oorlog waren ze ook al fout. Stelletje collaborateurs. En nu weigeren ze drie democratisch verkozen burgemeesters te benoemen. Alleen omdat ze franstalig zijn. En omdat ze oproepbrieven voor de verkiezingen in het Frans hebben verstuurd in gemeentes die toevallig in Vlaanderen liggen, net buiten Brussel. Terwijl de grote meerderheid er franstalig is. De laatste keer dat zoiets gebeurde was onder de Duitse bezetting.

Egoïsten zijn het. Wij hebben ze 130 jaar lang financiëel ondersteund, toen zij nog in de klei lagen te modderen en wij een wereldmacht waren. Solidariteit heet dat. En nu het bij ons wat minder gaat, en bij hun wat beter, willen ze van ons af. Gierigaards. 30% stemt voor onafhankelijkheid! Terwijl ze jarenlang federale staatssteun hebben ontvangen. Voor de haven van Antwerpen en de haven van Zeebrugge bijvoorbeeld. Onterecht. Wij hadden dat geld moeten krijgen. Wij hebben het veel meer nodig.

Nationalisten, dat zijn het. Ze laten alleen nog maar hun eigen soort mensen toe, onder het motto van “Wonen in eigen streek”. Ze willen zelfs van Brussel weer een Nederlandstalige stad maken. Dat is hun uiteindelijke doel. Daarom willen ze de splitsing van het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde. Dan zouden franstaligen in Halle en Vilvoorde op Vlaamse politici moeten stemmen. Jean-Luc Dehaene moet de komende weken met een voorstel komen. Leuk en aardig, maar het blijft een Vlaming.

Gluiperds, die franstaligen. Je geeft ze een vinger en ze nemen de hele hand. Sinds de taalwet van 1962 hebben ze in een tiental Vlaamse gemeentes, waaronder die rond Brussel, recht op diensten in hun eigen taal. Maar ze nemen het daar stilletjes aan over. We mogen hun scholen niet eens inspecteren, terwijl wij die betalen! Ze spreken geen van allen Nederlands en stemmen allemaal FDF, tot voor kort het Front des Francophones. Brussel hebben ze ook al veroverd. Dat was honderd jaar geleden een Nederlandstalige stad. Hoe zouden zij het vinden als wij met z’n allen net over de grens gingen wonen? En dan zeggen: zo, nu spreekt men hier Nederlands.

Jaloerse vlerken. Ze botvieren gewoon hun gekrenkte superioriteitsgevoel. Jarenlang hebben ze ons onderdrukt. Het Nederlands werd in 1898 pas een officiële taal. En tot lang daarna bleven zij alle hoge posities bekleden. Arme soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn gesneuveld omdat ze de orders van de commandant niet begrepen. Ze kunnen het gewoon niet hebben dat we nu ons mannetje staan.

Werkschuwe dronkelappen. De werkloosheid ligt daar bijna twee keer zo hoog. De productiviteit weer twee keer zo laag. Geen wonder dat hun economie niet vooruit te branden is. Laat staan de politiek. Incompetente zakkenvullers. En daar moeten wij voor betalen? Dat doen we al 160 jaar. Het is mooi geweest. Als ze nou eens Nederlands zouden leren. Misschien dat ze dan een baan zouden vinden. Maar nee, dat is te veel moeite. Stelletje luie parasieten zijn het.

Zucht.



Nultolerantie
11/02/2010, 11:33 am
Filed under: België, Brussel, Vlaanderen, Wallonië

Wat kost een Kalasjnikov? Een journaliste van de Waalse krant La Derniere Heure ging vorige week op onderzoek uit in Brussel. Daar duikt het beruchte machinegeweer steeds vaker op. Ze vroeg rond in de traditionele probleemwijken ten westen van het centrum. Binnen zes uur had ze er één in handen. Tweeduizend euro. “Maar in Charleroi of in Luik zijn ze goedkoper”, vertelt een tussenpersoon. “Daar zijn ze zeshonderd als je per dozijn koopt.”

Voor de politie is de maat vol. Twee agenten werden kort geleden geraakt door het oorlogswapen, dat kogelvrije vesten doorboort. Ze eisen meer middelen en een hardere aanpak van de criminaliteit in de stad. Die floreert in de wijken wier namen inmiddels synoniem zijn met onveiligheid. Drugs- en wapenhandelaars zouden er hun zaken doen. Ze zouden de werkloze jongeren ophitsen de straten onveilig te maken, om zo een de facto straffeloosheid te creëren. De rellen van eind vorig jaar zijn niet vergeten. Men sprak van Parijse toestanden. Eind vorige maand sloot een hogeschool er de deuren van haar dependance omdat studenten stelselmatig werden overvallen.

Er moet dus iets gebeuren, zo veel is duidelijk. Maar wat? Daarover verschilt men van mening, zoals wel vaker het geval in België. De Vlamingen pleiten eensgezind voor nultolerantie, alles bestraffen en snel een beetje. Te vaak moet de politie machteloos toezien hoe een messentrekkende tasjesdief weer vrij komt vanwege plaatsgebrek bij justitie. De Franstaligen nuanceren de boel. Media berichten minder vaak en minder dringend over het geweld in de hoofdstad. Burgemeester Freddy Thielemans (van de gemeente Brussel-Stad) noemde één van de schietincidenten een fait divers. Met andere woorden: niet overdrijven, de situatie is niet erger dan in elke andere grote stad.

Veel Vlamingen pleiten ook voor een institutionele reorganisatie. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, één van de drie Belgische gewesten, bestaat uit negentien gemeenten, elk met een eigen burgemeester, die weer zijn gegroepeerd in zes politiezones. Die versplintering zou een grootstedelijke aanpak in de weg staan. Zo zou één Kalasjnikov-getroffen agent niet hebben geweten dat hij gewapende bankovervallers achtervolgde. Nonsens, zeggen de Franstaligen. Het is juist goed om dicht bij de burger te staan. Wat we nodig hebben is meer geld en bevoegdheid.

Beide kampen beschuldigen elkaar van wat hier communautarisme wordt genoemd, een bestuurlijke kwestie verheffen (of verlagen) tot een staatkundig- en dus een Vlaams-Waals- belangenconflict. De Vlamingen wijzen naar de Brusselse burgemeesters, allen Franstalig, die hun eilandje niet zouden willen afstaan. De Franstaligen wijzen terug en roepen opportunisme. Die Vlamingen misbruiken de commotie om hun greep op de stad te versterken.

Nultolerantie is sinds een week een feit in de wijk Kuregem van de Brusselse gemeente Anderlecht. De bedenkers zullen hun inspiratie wel ergens hebben opgedaan.



Alarm(e)!
07/01/2010, 1:26 am
Filed under: België, Brussel, Vlaanderen, Wallonië

Je zou er bijna om kunnen lachen. Ware het niet dat een milieuramp helemaal niet grappig is en ware het niet dat het vooral zo pijnlijk is te zien hoe de ambtenaren van het ene Belgische gewest hun (anderstalige) collega’s van het andere gewest letterlijk niet weten te bereiken. Dan zou je er bijna om kunnen lachen.

Toen op 21 december meer dan een ton restafval de rivier de Dender instroomde vanwege een lek bij een chemiebedrijf in het Waalse Ath, twintig kilometer stroomopwaarts vanaf de grens met Vlaanderen, sloegen de verantwoordelijken alarm. Hun Vlaamse broeders moesten verwittigd worden, en wel subiet!

Een fax werd verstuurd- maar nooit ontvangen. Vlaams minister voor Milieu Joke Schauvliege vernam het nieuws via de pers. Waarom? Waalse ambtenaren zouden niet naar de speciale (en dure) 0900-nummers kunnen bellen en daardoor ook niet naar de zone Gent, net over de grens, waar de telefoonnummers met 09 beginnen. “Volledige onzin”, zegt Waals minister Philippe Henry. Hij houdt het op een ordinaire stroomstoring.

Het was het tweede geval van intercommunautaire non-communicatie in korte tijd. Eerder die maand deed zich een beangstigend vergelijkbare situatie voor. Toen legde de uitbater van een zuiveringsinstallatie aan de rivier de Zenne in Brussel zijn machine stil, waardoor de poep en plas van een miljoen Brusselaars direct richting Schelde dreef. Dit keer gewoonweg geen alarm.

De millieuministers van de drie gewesten beloven beterschap. Ze komen eind deze maand bijeen om zich te buigen over een meer efficiënte communicatie. Schauvliege hoopt alvast dat het in de toekomst ook per e-mail of mobiele telefoon zal kunnen. Dat zou wat zijn.



Post-industrieel toerisme
22/09/2009, 11:47 am
Filed under: Brussel, Wallonië

When in Belgium, moet ik gedacht hebben, do as the Belgians do. Hoe beter in te burgeren dan op een willekeurige zondagmiddag de nationale sport ter hand te nemen. Zo kwam het dat ik Brussel achter me liet op een tweedehands Peugeot.

Ik besloot in zuidelijke richting het kanaal te volgen dat loopt van de haven van Antwerpen naar de mijnen van Charleroi. Twintig kilometer buiten de stad, vlak over de grens met Wallonië, daagde een wonderlijke verschijning op aan de overkant van het kanaal. Een ontzagwekkende stalen constructie, met pijpen, trappen, stijgers en tandwielen die sterk aftekenden tegen de blauwe lucht. Het gevaarte stond er verlaten bij.

Forges de Clabecq

Lees verder